SCHIPPERSKINDEREN.

Tot Arend vandaag belde. Mam, u en ik hebben echt een probleem. Mijn schooltas is kwijt! Ze waren aan het fietsen naar school toen zijn telefoon af ging. Het was een sms- je van een 112 nummer dus hij stopte om te kijken wat het was. Toen hij weer verder fietste miste hij zijn tas. Die had hij daar zeker op de grond gezet en vervolgens weer vergeten mee te nemen. Vervolgens zijn Arend en zijn vriendje (ook een schipperszoon) weer teruggefietst maar de tas was al weg! Vervolgens gaan deze 12 jarigen naar het cafe dat dicht bij de plek staat waar de tas was vergeten om te vragen of de tas daar af was gegeven. Helaas, geen tas. Toen de politie gebeld en toch maar naar school gegaan. Uiteindelijk bel je dan om 4 uur je moeder om de vermiste tas te melden. Wanneer je je kind dan zo hoort word je al niet boos meer. Ik had nog de hoop dat de tas terug zou komen en dan ben je voor niks boos geweest. Maar ik wilde wel weten waarom hij mij niet eerder had gebeld! Ja mam, was zijn reactie. Wat had u daar nou aan kunnen doen? U bent aan het varen en kan niet komen zoeken en de politie bellen kan ik zelf ook wel! Hoe bedoel je zelfstandig! En of dat een schipperskind weet hoe het allemaal werkt! Dat het maar goed was dat ik niet boos ben geweest bleek toen Arend om 18.00 uur belde. Zijn tas was terecht! Hij had hem op het internaat in het huisje van zijn vriendje laten staan! Tja, dat is nog wel even een aandachtspunt.