We spreken nooit over het schippersinternaat. Onze kinderen zitten gewoon op een internaat. In het kleine wereldje van de binnenvaart hoef je dan niks uit te leggen. Je bent niet zielig of moeilijk opvoedbaar. Je bent gewoon een schipperskind dat naar school moet. Als kind vind je het heel normaal en als ouder sta je achter je keuze en ga je er voor. Dat er internaten voor schipperskinderen zijn is niet algemeen bekend. Mensen die al jaren in Krimpen aan den IJssel wonen weten niet dat er al sinds jaar en dag een schippersinternaat in Krimpen staat. Geeft ook niet, prima zo. Tot je met je kinderen bij de winkels loopt en er een kind opeens enthousiast door de winkelpaden roept: Kijk mam, dat hebben we ook op het internaat!!!! Dan krijgt de naam internaat wel een andere betekenis. Alle ogen worden opeens op jou gericht en gaan van jou naar je kind en je ziet ze denken…..! Je kind is zich van geen kwaad bewust en jij wil natuurlijk niet dat je kind denkt dat je je voor hem/haar schaamt. Dat doe je ook niet want je weet wel beter maar je had toch liever gehad dat je kind wat minder enthousiast door de winkel had geroepen. Een voordeel van het varen is dan wel weer dat je in die winkel waarschijnlijk nooit meer terugkomt. Ik heb nooit tegen mijn kinderen gezegd dat ze dat maar niet meer moesten roepen want ja, dan lijkt het net of we met iets crimineels bezig zijn omdat er stiekem over gedaan moet worden. Laat dus maar zo. Tot je kinderen groter worden en in de bus zitten. De telefoon gaat af en er wordt gevraagd of je nog even langs komt. Nou, zegt dochterlief ik ga gelijk naar het…. En ze wil internaat zeggen maar is zich er van bewust dat er een volle bus met mensen om haar heen zit en dan staat het wel heel raar om internaat te zeggen. De mensen moesten eens denken! Dus zeg je maar gewoon dat je naar het “inter”gaat. De schippersdochter aan de andere kant van de lijn heeft aan dat halve woord wel genoeg.
Foto's
.jpg "Zwaantje 4"){kind=small}
