'HULPVERLENING' IN DE GEZONDHEIDSZORG

Vorige week stond er in de Schuttevaer een bericht van het overlijden van de heer Krabbe. Deze man was jarenlang arts geweest en had zich vooral ingezet voor de schippers. Zij konden altijd bij hem terecht en  wanneer het nodig was kwam hij naar boord.  Weer of geen weer! Als je dat leest denk je eerst misschien dat het wel heel normaal is voor een arts dat hij zich inzet voor mensen in nood. Dat is zijn beroep. Maar wanneer je er zelf mee te maken krijgt wenste je dat er meer artsen waren met de instelling van meneer Krabbe. Zo’n man was de titel arts meer dan waard.

Ik lig op bed en kan niet op of neer. Waarschijnlijk zit er een zenuw klem en dat geeft verschrikkelijk veel pijn. Na een belletje naar de fysiotherapeut kregen wij het advies om naar de huisarts te gaan om in elk geval pijnmedicatie te halen. Omdat we onderweg zijn naar Amsterdam kunnen we niet naar onze eigen huisarts. Daarom bellen we huisartsen in Utrecht met de vraag of ze naar boord kunnen komen. Hoeft natuurlijk niet gelijk wanneer wij aankomen we willen er gerust op wachten  tot wanneer hij/zij tijd heeft. De één na de ander begint er niet aan en zegt dat we maar een collega moeten bellen. De arts die op 300 meter van onze ligplaats praktijk heeft wil ook niet naar boord komen. Het lijkt maar zo’n stukje, 300 meter, maar voor iemand die niet verder kan dan de drempel van de slaapkamer omdat ze dan bijna flauw valt van de pijn is 300 meter een wereldreis.  Waarom kan zo’n arts niet even naar boord komen wanneer het toch maar 300 meter is? Wanneer de binnenvaart zo dienstverlenend is als de gezondheidszorg dan hadden we ons zelf al lang uit de markt geprezen.  Denk dat we het beste  112 kunnen bellen met de melding dat er een bewusteloze vrouw aan boord ligt.